فروغ سحر

اهل هیچستانم
کارو بارم بد نیست
گاهگاهی قلمی بر می دارم
تاکه شاید
کوچه ی تنگ دلم
باز شود
خانه ای که به اندازه ی رویای فلق
دورنزدیک به توست
وپراز حس غریبی
زسلام